لاله واژگون

مثله همیشه دلم در تب و تاب بود.

در شور و حال رفتن،

که رفتم.

آنجا که بودم به فکر تب و تابم بودم.

با خودم گفتم باید بدانند که در انتظارشان هستم.

همیشه به فکرشان هستم.

آن تب و تاب را در سفره مهمانی ها قسمت کردم.

به پای کره و نان و مربا گذاشتم.

با لبخندهایم ابراز کردم.

که من همیشه به یادتان هستم.

فرسنگها فاصله یادها رو پررنگ تر میکنه.

خاطرات را زنده میکنه.

دوستیها رو پایدار میکنه.

محبتها رو خالصانه میکنه.

تو را عزیزتر میکنه.

نوشته شده در ۱۳۸۸/٥/۸ساعت ۸:٥٢ ‎ب.ظ توسط آرزو اولیازاده نظرات ()




Design By : Pars Skin